5 dingen die ons irriteren aan de horloge-industrie
Voordat we beginnen, willen we eerst één ding duidelijk maken: het spreekt voor zich dat we grote fans zijn van de horloge-industrie en iedereen die er deel van uitmaakt. Het zijn de mensen met wie we dagelijks samenwerken, die onze passie voor horloges delen en het werken in deze branche zo geweldig maken. Dit betekent echter niet dat we automatisch alles goedkeuren wat er gebeurt. In de loop der jaren zijn er een aantal gangbare praktijken en gewoontes ontstaan die ons regelmatig een beetje een bittere nasmaak geven.
Zonder er verder omheen te draaien en zonder namen te noemen – wat in veel gevallen toch al niet nodig is – gaan we meteen ter zake. Hier zijn vijf dingen die ons irriteren aan de horloge-industrie:
5. De farce rond de gelimiteerde edities
Van sommige horlogemerken is bekend dat ze meerdere limited editions per jaar op de markt brengen. Hiermee proberen ze een gevoel van exclusiviteit te creëren dat in werkelijkheid niet bestaat. In ons artikel Een zeldzaamheid, een investering, en waar blijft de stijl? – Horloges als limited editions gaan we dieper in op dit fenomeen.
4. De Kickstarter-revolutie
"We zorgen voor een revolutie in de horloge-industrie door de tussenhandel te omzeilen en het horloge rechtstreeks aan jou te verkopen voor een fractie van de prijs van vergelijkbare horloges", dat is een uitspraak die iedereen vast wel eens ergens heeft gelezen.
Betekent dit dat we geen fan zijn van Kickstarter-micromerken? Absoluut niet, het tegendeel is waar. Wat op de lange termijn echter vermoeiend is, zijn de steeds weer terugkerende verklaringen waarom het eigen horloge zo betaalbaar kan zijn bij de geboden kwaliteit (terwijl tegelijkertijd een eeuwenoude traditie volledig op zijn kop wordt gezet).
3. Bedrog binnen het bedrijf
De uitdrukking „in-house kaliber“ is uiterst vaag, omdat niemand precies weet hoeveel onderdelen van het horloge daadwerkelijk uit eigen productie moeten komen. Aangezien de term niet officieel is gedefinieerd – in tegenstelling tot bijvoorbeeld „Swiss Made“ – interpreteren horlogemerken deze vaak volgens hun eigen criteria en in hun eigen voordeel. In plaats van het beestje bij zijn naam te noemen, probeert een chique nieuwe kalibernaam de indruk te wekken dat uurwerk een hoogwaardig, zelfontwikkeld uurwerk in uurwerk . Het vergt echter slechts wat speurwerk (of een scherp oog) om erachter te komen dat er meestal slechts een licht aangepast standaardkaliber (zoals ETA 2824, Sellita SW200, Miyota 9015 enz.) wordt gebruikt. Een geblauwde schroef hier en een op maat gemaakte rotor daar, et voilà, klaar is het eigen kaliber.
Waarom een eigen kaliber voor de meeste horlogemerken onhaalbaar is, wordt treffend geïllustreerd door NOMOS Glashütte. Alleen al de ontwikkeling van het „NOMOS swing system“, oftewel het eigen echappement van het merk, vergde zeven jaar onderzoek en ontwikkeling en vereiste de hulp van de Technische Universiteit van Dresden. Deze extra inspanning kwam NOMOS ook niet goedkoop uit, want het kostte het bedrijf ongeveer 15 miljoen euro. Een extra uitgave die slechts de allerminste horlogemerken met zogenaamde eigen kalibers zich kunnen (of willen) veroorloven.
2. Gebrek aan ideeën voor het verzamelen
Op het land, op het water en in de lucht – en voor elk terrein een aparte collectie. Hoewel deze indeling weliswaar volkomen logisch is, blijven de rode draden altijd hetzelfde, wat op zijn beurt resulteert in talloze collecties die bijna hetzelfde klinken. Combineer het betreffende element gewoon met een avontuurlijk woord en je hebt je nieuwe collectienaam. Wat dacht je van Sea Quest, Mountain Conqueror of Aero Flash?
1. Te hoge prijzen voor onderdelen
316L chirurgisch roestvrij staal in combinatie met saffierglas, waarvan de hardheid alleen door diamanten wordt overtroffen. Daarnaast een betrouwbaar Zwitsers „werkpaard“-kaliber en een hoogwaardige, gelooide armband met ongeëvenaard draagcomfort. Wie zei dat het maken van een luxehorloge moeilijk zou zijn?
Was het maar zo eenvoudig. Hoewel horlogemerken vaak geen inspiratie meer hebben als het om collecties gaat, worden ze des te creatiever als het aankomt op het beschrijven van de meest onbeduidende onderdelen. In bloemrijke bewoordingen worden horlogeonderdelen aangeprezen die slechts een paar cent kosten en al te vinden zijn in mechanische horloges uit het Verre Oosten in het middensegment met prijzen van enkele tientallen euro’s.
Kun je ook voorbeelden bedenken uit de horloge-industrie waar je van gruwt? Laat het ons weten in de reacties.
