Rolex Milgauss: Waarom de collectie haar potentieel niet waarmaakt

Duizend gauss, in het Frans ‘mille gauss’, is de weerstand tegen magnetische velden van de Rolex Milgauss. Het horloge, dat in 1956 werd ontworpen voor ingenieurs en wetenschappers – en dus nog vóór bijvoorbeeld de Rolex Daytona Sea-Dweller – werd destijds gezien als het antwoord op de steeds sterkere magnetische velden in onze zich voortdurend ontwikkelende wereld.

Ondanks haar meer dan 60-jarige geschiedenis behoort de huidige collectie tegenwoordig echter niet bepaald tot de meest gegeerde Rolex-must-haves, ook al heeft ze in theorie alles in huis. Hoe komt dat?

Een kort historisch overzicht

Als een technicus in de jaren vijftig een horloge naar zijn werk droeg, moest hij uiterst voorzichtig zijn, want magnetische velden van meer dan 50 gauss konden een mechanisch horloge al voorgoed onbruikbaar maken. Zodra het echappement of de oscillator gemagnetiseerd raakt, zijn sterke afwijkingen in de gang vrijwel onvermijdelijk en kan het horloge zelfs volledig stilvallen.

Rolex greep dit aan als een kans om een bijzonder robuust horloge te ontwikkelen dat zich moeiteloos zou kunnen handhaven in deze snel veranderende wereld. Deze beslissing is ook volkomen logisch, want slechts drie jaar eerder had het merk de Rolex Submariner de Rolex Explorer geïntroduceerd, twee horloges die toonaangevend zijn in hun genre: de Submariner duikers en de Explorer voor avonturiers en ontdekkingsreizigers. Slechts een jaar later, in 1954, GMT-Master de eerste Rolex GMT-Master , die nog steeds het ultieme horloge voor reizigers is. De beslissing om een apart horloge speciaal voor wetenschappers te ontwerpen, lag dus voor de hand.

Hoewel de eerste Milgauss-prototypes in 1954 werden gelanceerd onder referentienummer 6543, kwam de eerste officiële Milgauss pas in 1956 op de markt onder referentienummer 6541. Tegen het einde van de jaren vijftig bevestigde CERN, een van 's werelds meest prestigieuze centra voor fundamenteel natuurkundig onderzoek, dat magnetische velden van 1000 Gauss inderdaad geen probleem vormden voor de nieuw gepresenteerde Milgauss. Het geheim was een zelfontwikkeld 'beschermend schild' in de kast, dat is gemaakt van ferromagnetische legeringen en zo het kaliber veilig kon huisvesten.

In de loop van de decennia heeft de collectie naar Rolex-maatstaven relatief weinig veranderingen ondergaan. In 1960, slechts vier jaar na de oorspronkelijke introductie, werd de referentie 1019 gelanceerd en vervolgens 28 jaar lang aangeboden. Uiteindelijk werd de gehele collectie in 1988 vernietigd vanwege tegenvallende verkoopcijfers. Terwijl Submariner, Daytona Co. langzaam maar zeker op weg waren naar hun huidige hoogten, was het tijd voor de Milgauss om (voorlopig) afscheid te nemen na iets meer dan drie decennia.

Opleving in 2007

Ter gelegenheid van Baselworld werd in 2007 een spectaculaire nieuwe editie gelanceerd met referentie 116400, die voor het eerst een kenmerkend Milgauss-element bevatte dat tegenwoordig zo typerend is: het bijna gloeiende groene saffierglas. Leuk weetje: Rolex beschouwt de ontwikkeling van dit glas als zo kostbaar en tijdrovend dat geen enkel ander horlogemerk deze odyssee vrijwillig zou durven ondernemen. Het merk besloot daarom om de technologie in eerste instantie niet te patenteren.

Het 904L Oystersteel, dat Rolex al sinds 1985 gebruikt, maakte ook deel uit van de nieuwe referentie – een legering waarvan de referentie 1019 niet meer kon profiteren.

Nieuw was ook de iets grotere kastdiameter van 40 mm (in plaats van 38 mm) en de terugkeer van de kenmerkende bliksemschichtvormige secondewijzer, die al op de originele Milgauss uit 1956 werd gebruikt. Een andere nieuwigheid onder de motorkap was het automatische kaliber 3131, dat tot op de dag van vandaag nog steeds in gebruik is. Het uurwerk de ideale keuze, gezien zijn weerstand tegen magnetische velden dankzij de Parachrome-spiraal .

Ter gelegenheid van Baselworld 2014 presenteerde Rolex de Milgauss „Z Blue“, waarvan de elektrisch blauwe wijzerplaat bijzonder goed samengaat met het groene saffierglas. Dit model is de nieuwste aanwinst in de Milgauss-collectie.

Veelgehoorde punten van kritiek

Genoeg geschiedenisles, laten we het nu hebben over de vraag die ik in het begin stelde: waarom wordt de Milgauss tegenwoordig niet zo gewaardeerd als vergelijkbare roestvrijstalen Rolex-modellen zoals de Datejust de Oyster Perpetual?

Daartoe hebben we de vijf meest voorkomende ‘tekortkomingen’ of punten van kritiek op een rijtje gezet:

5. Beoogd gebruik

De Milgauss houdt het midden tussen de Air-King, Datejust Explorer, maar we kunnen er niet helemaal de vinger op leggen. De gepolijste middelste schakels van de armband (zoals we die bijvoorbeeld van de Datejust kennen) stralen enerzijds een zekere chic uit, die echter al snel teniet wordt gedaan door de eigenzinnige secondewijzer en het relatief kleurrijke ontwerp. Dus als je op zoek bent naar een elegant horloge voor dagelijks gebruik, is de Datejust Oyster Perpetual wellicht de beste keuze. Maar als je op zoek bent naar een robuust werkhorloge, is de Explorer daar voorbestemd voor.

4. Tweedehands

Je houdt ervan of je haat het: de opvallende oranje secondewijzer in de vorm van een bliksemschicht. Deze is natuurlijk diep geworteld in de Milgauss-collectie, aangezien hij al op het originele model 6541 te zien was. Maar gezien de beperkte veelzijdigheid ervan moet je er echt 100% van overtuigd zijn voordat je een Rolex met een bliksemwijzer aanschaft.

3. Prestaties

Toen de Milgauss-collectie werd gelanceerd, was een weerstand van 1000 Gauss toonaangevend. Dat was echter meer dan 60 jaar geleden en sindsdien hebben veel fabrikanten deze grens overschreden. Een vergelijkbaar horloge is bijvoorbeeld de METAS-gecertificeerde Omega Aqua Terra (Ref. 220.10.38.20.03.001) met een adviesprijs van € 5.700. Dankzij het Master Chronometer-kaliber 8800 is dit horloge ongevoelig voor magnetische velden tot 15.000 Gauss en overtreft het daarmee ruimschoots de antimagnetische eigenschappen van de Milgauss (tegen een aanzienlijk lagere prijs).

2. Hoogte van de behuizing

De zachte ijzeren kooi aan de binnenkant heeft natuurlijk wel een prijs. Samen met het groene saffierglas is het horloge iets minder dan 13,5 mm dik, waardoor het wat topzwaar kan aanvoelen. Hoewel veel eigenaren het gewicht om de pols juist waarderen, is dit automatische horloge naar de maatstaven van driewijzerhorloges relatief dik. De meeste Datejust zijn daarentegen rond de 12 mm dik; hetzelfde geldt voor de Air-King en de Explorer.

1. Prijs

Last but not least is het de prijs die ongetwijfeld voor veel opgetrokken wenkbrauwen zorgt. Voor een adviesprijs van momenteel € 7.950 krijg je een horloge met drie wijzers dat qua technologie vergelijkbaar is met een Rolex Explorer (€ 6.200) of een Rolex Air-King (€ 6.150). Vooral de vergelijking met de Air-King is interessant, aangezien de twee horloges qua constructie vrijwel identiek zijn, afgezien van de wijzerplaat en de armband. In beide gevallen tikt het kaliber 3131 – maar in het ene geval in een horloge van € 7.950 en in het andere in een horloge van € 6.150.

Conclusie

De Rolex Milgauss is een interessant horloge, in die zin dat het een beetje tussen twee stoelen in zit. Enerzijds is het een mooi voorbeeld van hoe Rolex af en toe zijn eigen strakke regels loslaat en voor een meer onconventionele aanpak kiest.

Aan de andere kant is het horloge voor de meeste Rolex-beginners misschien net iets te speels en te ongrijpbaar om als eerste horloge te kiezen. Daarom komt de Milgauss op ons meer over als een Rolex voor liefhebbers en minder als een Rolex voor wie op zoek is naar zijn of haar eerste Rolex.

Uiteindelijk is de Milgauss in onze ogen het perfecte horloge voor wie al een Rolex heeft en nu op zoek is naar een meer casual alternatief, waarbij de prijs-kwaliteitverhouding van ondergeschikt belang kan zijn.

Heb je een vraag over dit merk?

Neem contact met ons op