Rolex Milgauss: Waarom de collectie haar potentieel niet waarmaakt

Duizend gauss, in het Frans ‘mille gauss’, is de weerstand tegen magnetische velden van de Rolex Milgauss. Het horloge, dat in 1956 werd ontworpen voor ingenieurs en wetenschappers – en dus nog vóór bijvoorbeeld de Rolex Daytona en Sea-Dweller – werd destijds gezien als het antwoord op de steeds sterkere magnetische velden in onze zich voortdurend ontwikkelende wereld.

Ondanks zijn meer dan 60-jarige geschiedenis behoort de huidige collectie tegenwoordig echter niet bepaald tot de ultra-gehypete Rolex-must-haves, ook al heeft ze in theorie alles in huis. Hoe komt dat?

Een kort historisch overzicht

Als een technicus in de jaren 50 een horloge naar zijn werk droeg, moest hij ontzettend voorzichtig zijn, want magnetische velden van meer dan 50 gauss konden een mechanisch horloge toen al voorgoed onbruikbaar maken. Zodra het echappement of de oscillator gemagnetiseerd is, zijn sterke afwijkingen in de gang bijna onvermijdelijk en is zelfs een volledige stilstand mogelijk.

Rolex greep dit aan als een kans om een bijzonder resistent horloge te ontwikkelen dat zich gemakkelijk zou kunnen handhaven in deze snel voortschrijdende wereld. Die beslissing is ook volkomen logisch, want slechts drie jaar eerder had het merk de Rolex Submariner en de Rolex Explorer geïntroduceerd, twee horloges die toonaangevend zijn in hun genre: de Submariner voor duikers en de Explorer voor avonturiers en ontdekkingsreizigers. Slechts een jaar later, in 1954, volgde de eerste Rolex GMT-Master, die nog steeds het ultieme horloge voor reizigers is. De beslissing om een apart horloge speciaal voor wetenschappers te ontwerpen, lag dus voor de hand.

Hoewel de eerste Milgauss-prototypes in 1954 werden gelanceerd met referentie 6543, kwam de eerste officiële Milgauss in 1956 op de markt met referentie 6541. Tegen het einde van de jaren vijftig bevestigde CERN, een van 's werelds meest prestigieuze centra voor fundamenteel natuurkundig onderzoek, dat magnetische velden van 1000 Gauss inderdaad geen probleem vormden voor de pas gepresenteerde Milgauss. Het geheim was een zelfontwikkeld 'beschermend schild' in de kast, dat is gemaakt van ferromagnetische legeringen en zo het kaliber veilig kon huisvesten.

In de loop van de decennia heeft de collectie naar Rolex-maatstaven relatief weinig veranderingen ondergaan. In 1960, slechts vier jaar na de oorspronkelijke introductie, werd de referentie 1019 gelanceerd en vervolgens 28 jaar lang aangeboden. Uiteindelijk werd de hele collectie in 1988 vernietigd vanwege tegenvallende verkopen. Terwijl de Submariner, Daytona & Co. langzaam maar zeker op weg waren naar hun huidige hoogten, was het tijd voor de Milgauss om (voorlopig) afscheid te nemen na iets meer dan drie decennia.

Heropleving in 2007

Ter gelegenheid van Baselworld werd in 2007 een spectaculaire nieuwe editie gelanceerd met de Ref. 116400, die voor het eerst een Milgauss-element bevatte dat tegenwoordig typerend is: het bijna lichtgevende groene saffierglas. Leuk weetje: Rolex beschouwt de ontwikkeling van dit glas als zo kostbaar en tijdrovend dat geen enkel ander horlogemerk deze odyssee vrijwillig zou durven ondernemen. Het merk besloot daarom om de technologie in eerste instantie niet te patenteren.

Het 904L Oystersteel, dat die Rolex al sinds 1985 gebruikt, maakte ook deel uit van de nieuwe referentie – een legering waar de referentie 1019 niet meer van kon profiteren.

Nieuw was ook de iets grotere kastdiameter van 40 mm (in plaats van 38 mm) en de terugkeer van de kenmerkende bliksemschicht-secondenwijzer, die al op de originele Milgauss uit 1956 werd gebruikt. Een andere nieuwigheid onder de motorkap was het automatische kaliber 3131, dat tot op de dag van vandaag nog steeds in gebruik is. De uurwerk is de ideale keuze, gezien zijn weerstand tegen magnetische velden dankzij de gebruikte Parachrome-spiraal.

Ter gelegenheid van Baselworld 2014 presenteerde Rolex de Milgauss “Z Blue”, waarvan de elektro-blauwe wijzerplaat bijzonder goed samengaat met het groene saffierglas. Dit model is de laatste toevoeging aan de Milgauss-collectie.

Veelgehoorde punten van kritiek

Genoeg geschiedenisles, laten we teruggaan naar de vraag die we in het begin stelden: waarom wordt de Milgauss tegenwoordig niet zo gewaardeerd als vergelijkbare roestvrijstalen Rolex-modellen zoals de Datejust of de Oyster Perpetual?

Hiervoor hebben we de vijf meest voorkomende “tekortkomingen” of punten van kritiek op een rijtje gezet:

5. Beoogd gebruik

De Milgauss zit ergens tussen de Air-King, Datejust en Explorer in, maar we kunnen er niet helemaal de vinger op leggen. De gepolijste middelste schakels van de armband (zoals we die bijvoorbeeld van de Datejust kennen) suggereren enerzijds een zekere chic, die echter snel teniet wordt gedaan door de eigenzinnige secondewijzer en het relatief kleurrijke ontwerp. Dus als je op zoek bent naar een elegant horloge voor dagelijks gebruik, is de Datejust of Oyster Perpetual wellicht de beste keuze. Maar als je op zoek bent naar een robuust werkhorloge, is de Explorer daar voorbestemd voor.

4. Seconde

Je houdt ervan of je haat het: de opvallende oranje secondewijzer in de vorm van een bliksemschicht. Deze is natuurlijk diep geworteld in de Milgauss-collectie, aangezien de originele referentie 6541 er al mee was uitgerust. Gezien de beperkte veelzijdigheid moet je er echter wel 100% van overtuigd zijn voordat je een Rolex met een bliksemwijzer aanschaft.

3. Prestaties

Toen de Milgauss-collectie werd gelanceerd, was 1000 Gauss de norm. Dit was echter meer dan 60 jaar geleden en veel fabrikanten hebben deze grens inmiddels overschreden. Een vergelijkbaar horloge is bijvoorbeeld de METAS-gecertificeerde Omega Aqua Terra (Ref. 220.10.38.20.03.001) met een adviesprijs van € 5.700. Dankzij het Master Chronometer-kaliber 8800 is dit horloge ongevoelig voor magnetische velden tot 15.000 Gauss en overtreft het daarmee ruimschoots de antimagnetische eigenschappen van de Milgauss (tegen een aanzienlijk lagere prijs).

2.

De kooi

van zacht ijzer binnenin heeft natuurlijk een prijs. Samen met het groene saffierglas heeft het horloge een

dikte

van iets minder dan 13,5 mm, waardoor het wat topzwaar kan aanvoelen. Hoewel veel eigenaren het gewicht om de pols waarderen, is de Automatische horloges zijn naar de maatstaven van horloges met drie wijzers relatief dik. De meeste Datejust-modellen zijn daarentegen rond de 12 mm dik; hetzelfde geldt voor de Air-King en de Explorer.

1. Prijs

Last but not least is het de prijs die ongetwijfeld veel wenkbrauwen doet fronsen. Met een adviesprijs van momenteel € 7.950 krijg je een horloge met drie wijzers dat technologisch gezien op hetzelfde niveau staat als een Rolex Explorer (€ 6.200) of een Rolex Air-King (€ 6.150). De vergelijking met de Air-King is bijzonder interessant, aangezien de twee horloges qua constructie vrijwel identiek zijn, afgezien van de wijzerplaat en de armband. In beide gevallen tikt het kaliber 3131 – maar in het ene geval in een horloge van € 7.950 en in het andere in een horloge van € 6.150.

Conclusie

De Rolex Milgauss is een interessant horloge, in die zin dat het tussen wal en schip valt. Enerzijds is het een mooi voorbeeld van hoe Rolex af en toe zijn eigen kraag wat losser maakt en een meer onconventionele aanpak kiest.

Anderzijds is het horloge misschien net iets te speels en te ongrijpbaar voor de meeste Rolex-beginners om er hun eerste horloge van te maken. Daardoor komt de Milgauss op ons over als meer een Rolex voor liefhebbers en minder als een “Ik ben op zoek naar mijn eerste Rolex”-Rolex.

Uiteindelijk is de Milgauss in onze ogen het perfecte horloge voor wie al een Rolex bezit en nu op zoek is naar een meer casual alternatief, waarbij de prijs-kwaliteitverhouding van ondergeschikt belang kan zijn.

Heeft u een vraag over dit merk?

Neem contact met ons op